vi

VIM(1)                       General Commands Manual                      VIM(1)



NAZWA
       vim - udoskonalony vi, tekstowy edytor programistów

SKŁADNIA
       vim [opcje] [plik ..]
       vim [opcje] -
       vim [opcje] -t tag
       vim [opcje] -q [plik_z_błędami]

       ex
       view
       gvim gview evim eview
       rvim rview rgvim rgview

OPIS
       vim jest edytorem tekstów, kompatybilnym z vi i może być używany do
       edycji wszystkich rodzajów tekstu.  Jest szczególnie użyteczny podczas
       edycji programów.

       vim ma wiele ulepszeń w stosunku do vi: wielopoziomowe undo, możliwość
       pracy z wieloma oknami i buforami, podświetlanie składni, edycja linii
       komend, dokańczanie nazw plików, pomoc on-line, itp.  Podsumowanie różnic
       między vim a vi można uzyskać, wpisując ":help vi_diff.txt".

       Podczas pracy z edytorem vim za pomocą polecenia ":help" można uzyskać
       pomoc z systemu pomocy on-line.  Zobacz poniżej, sekcja POMOC ON-LINE.

       Najczęściej vim jest używany do edycji pojedynczego pliku i wywoływany:

            vim plik

       Ogólniej, vim jest uruchamiany tak:

            vim [opcje] [lista_plików]

       Jeżeli lista_plików nie jest podana, to edytor uruchomi się z pustym
       buforem.  W przeciwnym razie dokładnie jedna z poniższych czterech opcji
       może być użyta do wyboru jednego lub większej liczby plików do edycji.

       plik ...    Lista plików.  Pierwszy z nich będzie aktualnym plikiem,
                   przeczytanym do bufora. Kursor ustawi się w pierwszej linii
                   bufora. Poleceniem ":next" można przejść do następnych
                   plików.  Aby edytować plik, którego nazwa zaczyna się od
                   myślnika, należy poprzedzić listę plików przez "--".

       -           Plik do edycji jest czytany ze standardowego wejścia (stdin).
                   Polecenia są brane ze standardowego wyjścia błędów (stderr),
                   które powinno być terminalem.

       -t {tag}    Plik do edycji i początkowa pozycja kursora zależą od wzorca
                   "tag", swego rodzaju etykiety, do której należy przeskoczyć.
                   Wzorzec {tag} jest szukany w pliku wzorców, po jego
                   znalezieniu skojarzony plik zostanie otwarty do edycji, a
                   skojarzone ze wzorcem polecenie zostanie wykonane.
                   Najczęściej ta funkcjonalność jest pomocna przy pisaniu
                   programów w C; wtedy {tag} powinien być nazwą funkcji.  Wynik
                   jest taki, że zostanie otwarty plik zawierający tę funkcję, a
                   kursor ustawi się na początku tej funkcji.  Zobacz ":help
                   tag-commands".

       -q [plik_z_błędami]
                   Uruchamia edytor w trybie quickFix.  Wczytuje plik
                   [plik_z_błędami] i wyświetla pierwszy błąd. Jeżeli nie został
                   podany argument [plik_z_błędami], nazwa pliku jest brana z
                   wartości opcji 'errorfile' (domyślnie "AztecC.Err" na Amidze,
                   "errors.err" w innych systemach).  Kolejne błędy można
                   wyświetlić za pomocą polecenia ":cn".  Patrz ":help
                   quickfix".

       Zachowanie vima zależy od nazwy pod jaką wywołano edytor (plik
       wykonywalny może być wciąż tym samym plikiem).

       vim       Normalne uruchomienie, wszystkie opcje mają wartości domyślne.

       ex        Uruchamia edytor w trybie Ex.  Przejście do normalnego trybu za
                 pomocą polecenia ":vi".  Tak samo działa argument linii poleceń
                 "-e".

       view      Uruchamia edytor w trybie tylko do odczytu, bez możliwości
                 zapisywania plików.  Tak samo działa argument linii poleceń
                 "-R".

       gvim gview
                 Wersja okienkowa (GUI), uruchamia nowe okno.  Tak samo działa
                 argument linii poleceń  "-g".

       evim eview
                 Wersja okienkowa (GUI), w łatwym trybie.  Uruchamia nowe okno.
                 Tak samo działa argument linii poleceń  "-y".

       rvim rview rgvim rgview
                 Jak powyższe, ale z ograniczeniami. Nie będzie możliwe
                 uruchomienie powłoki z poziomu edytora ani zawieszenie
                 (suspend) vima.  Tak samo działa argument linii poleceń  "-Z".

OPCJE
       Opcje mogą być podane w jakimkolwiek porządku, przed nazwami plików lub
       za nimi.  Opcje niewymagające argumentu mogą być połączone za jednym
       znakiem myślnika.

       +[num]      Kursor będzie ustawiony w linii "num" pierwszego pliki.
                   Jeżeli nie podano wartości "num", kursor ustawi się w
                   ostatniej linii.

       +/{pat}     Kursor będzie ustawiony na pierwszym wystąpieniu wzorca {pat}
                   w pierwszym pliku.  Zobacz ":help search-pattern", aby
                   wyświetlić listę możliwych wzorców wyszukiwania.

       +{polecenie}

       -c {polecenie}
                   {polecenie} zostanie wykonane po przeczytaniu pierwszego
                   pliku.  {polecenie} jest interpretowane jako polecenie Ex.
                   Jeżeli ciąg {polecenie} zawiera spacje, musi być ujęty w
                   cudzysłowy (w zależności od używanej powłoki).  Przykład: vim
                   "+set si" main.c
                   Uwaga: Można użyć do 10 poleceń  "+" lub "-c".

       -S {plik}   Skrypt {plik} zostanie wykonany po przeczytaniu pierwszego
                   pliku.  Jest to odpowiednikiem -c "source {plik}".  {plik}
                   nie może zaczynać się od '-'.  Jeżeli nie podano argumentu
                   {plik}, to używa się "Session.vim" (działa tylko wtedy, gdy
                   -S jest ostatnim argumentem).

       --cmd {polecenie}
                   Jak "-c", ale polecenie będzie wykonane przed przeczytaniem
                   plików vimrc.  Można użyć do 10 takich poleceń, niezależnie
                   od poleceń  "-c".

       -A          Jeżeli vim został skompilowany ze wsparciem dla języka
                   arabskiego, edycją plików zorientowanych z prawa na lewo oraz
                   arabskim mapowaniem klawiatury, to ta opcja uruchamia vima w
                   trybie arabskim, tj, jest włączona opcja 'arabic'. W
                   przeciwnym wypadku vim wypisuje komunikat błędu i kończy
                   działanie.

       -b          Tryb binarny.  Zostanie ustawionych kilka opcji, które
                   uczynią możliwym edytowanie pliku binarnego lub
                   wykonywalnego.

       -C          Kompatybilność. Ustawia opcję 'compatible'.  vim będzie się
                   zachowywał prawie tak jak oryginalny vi, nawet jeżeli
                   istnieje plik .vimrc.

       -d          Uruchamia edytor w trybie porównywania.  Argumentami tej
                   opcji powinny być nazwy dwu lub trzech plików.  vim otworzy
                   wszystkie te pliki i pokaże różnice między nimi.  Działa tak
                   jak vimdiff(1).

       -d {urządzenie}
                   Otwiera {urządzenie} do używania jako terminal.  Tylko na
                   Amidze.  Przykład: "-d con:20/30/600/150".

       -D          Debugowanie. W czasie uruchamiania pierwszego polecenia
                   skryptu, przechodzi do trybu debugowania.

       -e          Uruchamia vima w trybie Ex, tak samo jak wtedy, gdy plik
                   wykonywalny nazywa się  "ex".

       -E          Uruchamia vima w udoskonalonym trybie ex, tak jakby plik
                   wykonywalny nazywał się "exim".

       -f          Pierwszoplanowy. W wersji GUI vim nie odłączy się od powłoki,
                   w której był uruchomiony.  Na Amidze, vim nie zostanie
                   ponownie uruchomiony, by otworzyć nowe okno.  Ta opcja
                   powinna być użyta, gdy vim jest wywołany przez program, który
                   czeka na zakończenie edycji (na przykład: mail).  Na Amidze
                   polecenia ":sh" and ":!" nie będą działać.

       --nofork    Pierwszoplanowy. W wersji GUI vim nie odłączy się od powłoki
                   na której był uruchomiony.

       -F          Jeżeli vim został skompilowany ze wsparciem dla FKMAP i
                   edycji plików zorientowanych w kierunku z prawa na lewo oraz
                   mapowania klawiatury Farsi, ta opcja powoduje uruchomienie
                   vima w trybie Farsi, tzn. są ustawione opcje 'fkmap' i
                   'rightleft'.  W przeciwnym wypadku pojawia się informacja o
                   błędzie i vim kończy działanie z błędem.

       -g          Jeżeli vim został skompilowany ze wsparciem dla GUI
                   (graficznego interfejsu użytkownika), ta opcja włącza GUI.  W
                   przeciwnym wypadku, vim wypisuje komunikat o błędzie i kończy
                   działanie.

       -h          Wyświetla krótką informację o argumentach i opcjach linii
                   poleceń, a następnie kończy działanie vima.

       -H          Jeżeli vim został skompilowany z opcją RIGHTLEFT,
                   umożliwiająca edycję tekstów w kierunku z prawa na lewo, i
                   hebrajskim mapowaniem klawiatury, ta opcja uruchamia vima w
                   trybie "hebrajskim", tzn. są włączone opcje  'hkmap' i
                   'rightleft'.  W przeciwnym wypadku, vim wypisuje komunikat o
                   błędzie i kończy działanie.

       -i {viminfo}
                   Kiedy włączone jest używanie plików viminfo, ta opcja ustawia
                   nazwę pliku viminfo, zamiast domyślnej nazwy "~/.viminfo".
                   Za pomocą tej opcji można również wyłączyć używanie pliku
                   viminfo, podając nazwę "NONE".

       -L          Jak -r.

       -l          Tryb lispu.  Włącza opcje 'lisp' i 'showmatch'.

       -m          Uniemożliwia modyfikowanie plików.  Wyłącza opcję 'write'.
                   Będzie można modyfikować bufor, jednakże zapisanie bufora do
                   pliku nie będzie możliwe.

       -N          Tryb niekompatybilności z vi. Wyłącza opcję 'compatible'.
                   Vim będzie się zachowywał lepiej, ale mniej kompatybilnie z
                   vi, nawet jeśli plik .vimrc nie istnieje.

       -M          Zmiany są zabronione. Wyłącza opcje 'modifiable' i 'write',
                   tak że nie można nic zmienić w buforze, a pliki nie będą
                   mogły być zapisane. Proszę zauważyć, że te opcje mogą zostać
                   ponownie ustawione, co pozwoli zmieniać pliki.

       -N          Tryb niekompatybilności z vi. Wyłącza opcję 'compatible'.
                   Dzięki temu vim będzie działał trochę lepiej, ale będzie
                   mniej kompatybilny z vi, nawet wtedy, gdy nie istnieje plik
                   .vimrc.

       -n          Nie używa pliku swap.  Nie będzie możliwego odtworzenie po
                   awarii systemu. Wygodne, jeżeli chce się edytować plik na
                   bardzo wolnym urządzeniu (np. dyskietka).  Można to także
                   zrobić za pomocą ":set uc=0".  Można również wyłączyć,
                   używając ":set uc=200".

       -nb         Działa jako serwer edycji dla NetBeans. Szczegóły można
                   znaleźć w dokumentacji.

       -o[N]       Otwiera N okien w poziomie.  Jeżeli nie podano N, otwiera
                   nowe okno dla każdego pliku.

       -O[N]       Otwiera N okien w pionie.  Jeżeli nie podano N, otwiera nowe
                   okno dla każdego pliku.

       -R          Tryb "tylko do odczytu".  Ustawia opcję 'readonly'. Pozwala
                   na edytowanie bufora pliku, ale zapobiega przypadkowemu
                   nadpisaniu pliku.  Aby nadpisać plik, należy dodać znak
                   wykrzyknika do polecenia ex, na przykład w ":w!".  Opcja -R
                   włącza opcję -n (patrz wyżej).  Opcję 'readonly' można
                   wyłączyć używając ":set noro".  Patrz ":help 'readonly'".

       -r          Wyświetla listę plików wymiany wraz z informacją, jak ich
                   użyć w celu odzyskania danych.

       -r {file}   Tryb odzyskiwania danych.  Do odzyskania danych z przerwanej
                   sesji edytowania zostanie użyty plik wymiany.  Plikiem
                   wymiany jest plik mający tę samą nazwą co plik tekstowy z
                   dołączonym przyrostkiem ".swp".  Patrz ":help recovery".

       -s          Tryb cichy. Tylko wtedy gdy edytor został uruchomiony jako
                   "ex" albo gdy opcja "-e" została podana przed opcją "-s".

       -s {scriptin}
                   Czytany jest plik {scriptin}.  Znaki w tym pliku są
                   interpretowane, jakby były wprowadzone z klawiatury.  To samo
                   można uzyskać poleceniem ":source! {scriptin}".  Jeżeli przed
                   zakończeniem sesji edytora zostanie napotkany koniec tego
                   pliku, następne znaki są czytane z klawiatury.

       -T {terminal}
                   Ustawia w vimie nazwę używanego terminala.  Wymagane tylko
                   wtedy, gdy nie automatyczne rozpoznawanie terminala nie
                   działa.  Nazwa terminala powinna być znana vimowi (builtin)
                   albo zdefiniowana w plikach termcap lub terminfo.

       -u {vimrc}  Używa poleceń z pliku {vimrc} w celu inicjacji edytora.
                   Pozostałe pliki inicjacyjne są opuszczane.  Używaj tej opcji
                   do edytowania specjalnych rodzajów plików.  Opcji tej można
                   również użyć w celu opuszczenia jakichkolwiek inicjacji,
                   podając "NONE" jako nazwę pliku.  Szczegóły można uzyskać
                   poleceniem ":help initialization" w vimie.

       -U {gvimrc} Używa poleceń z pliku {gvimrc} w celu inicjacji GUI.
                   Pozostałe pliki inicjacyjne GUI są opuszczane.  Opcji tej
                   można również użyć w celu opuszczenia jakichkolwiek
                   inicjacji, podając "NONE" jako nazwę pliku.  Szczegóły można
                   uzyskać poleceniem ":help gui-init" w vimie.

       -V[N]       Szczegółowy. Wyświetla informacje o wykonywanych plikach oraz
                   o czytaniu i zapisywaniu pliku viminfo. Opcjonalny parametr N
                   nadaje wartość opcji 'verbose'.  Domyślnie jest to 10.

       -v          Uruchamia vima w trybie vi, tak jakby plik wykonywalny
                   nazywał się "vi". Ta opcja ma skutek tylko wtedy, gdy plik
                   wykonywalny nazywa się "ex".

       -w {scriptout}
                   Wszystkie wprowadzane znaki są zapisywane w pliku {scriptout}
                   aż do zakończenia sesji vima.  Opcja ta jest przydatna, gdy
                   chcemy utworzyć skrypt, który będzie użyty z "vim -s" lub
                   ":source!".  Jeżeli plik {scriptout} istnieje, wprowadzane
                   znaki są dopisywane do niego.

       -W {scriptout}
                   Jak -w, ale istniejący plik zostanie nadpisany.

       -x          Używa kodowania podczas zapisu plików. Poprosi użytkownika o
                   podanie klucza kodowania.

       -X          Nie łączy się z serwerem X-ów. Skraca czas uruchamiania w
                   terminalu, ale nie ustawia tytułu okna i nie używa schowka.

       -y          Uruchamia vima w trybie łatwym, tak jakby plik wykonywalny
                   nazywał się "evim" lub "eview".  Dzięki temu vim zachowuje
                   się jak edytor kliknij-i-pisz.

       -Z          Tryb zaostrzony. Działa tak, jakby nazwa pliku wykonywalnego
                   zaczynała się od "r".

       --          Oznacza koniec opcji.  Następne argumenty będą uważane za
                   nazwy plików. Może to być użyteczne przy edycji pliku,
                   którego nazwa zaczyna się od znaku '-'.

       --echo-wid  Tylko w wersji GTK GUI: wypisuje identyfikator okna (Window
                   ID) na standardowe wyjście.

       --help      Wyświetla komunikat pomocy i kończy działanie, tak samo jak
                   opcja "-h".

       --literal   Nazwy plików podane jako argumenty są brane dosłownie, znaki
                   globalne nie są rozwijane.  Nie jest potrzebne w systemach
                   Unix, gdzie powłoka rozwija znaki globalne.

       --noplugin  Nie ładuje pluginów. Implikowany przez -u NONE.

       --remote    Łączy się z serwerem vima i używa go do edycji plików
                   podanych w kolejnych argumentach.  Jeżeli nie znaleziono
                   żadnego serwera, wypisuje ostrzeżenie i edytuje pliki w
                   bieżącym vimie.

       --remote-expr {wyrażenie}
                   Łączy się z serwerem vima, wylicza {wyrażenie} i wyświetla
                   wynik na standardowym wyjściu.

       --remote-send {klucze}
                   Łączy się z serwerem vima i wysyła do niego podane {klucze}

       --remote-silent
                   Jak --remote, ale nie wypisuje ostrzeżenia, jeżeli nie
                   znajdzie serwera.

       --remote-wait
                   Jak --remote, ale vim się nie zakończy, dopóki nie zostanie
                   zakończona edycja plików.

       --remote-wait-silent
                   Jak --remote-wait, ale nie wypisuje ostrzeżenia, jeżeli nie
                   znajdzie serwera.

       --serverlist
                   Lista wszystkich znalezionych serwerów vima.

       --servername {nazwa}
                   Używa {nazwy} jako nazwy serwera.  Używane dla bieżącego
                   vima, chyba że podano opcję --remote, wtedy jest to nazwa
                   serwera, z którym należy się połączyć

       --socketid {id}
                   Tylko w wersji GTK GUI: używa mechanizmu GtkPlug w celu
                   uruchomienia gvima w innym oknie.

       --version   Wypisuje informacje o wersji i kończy działanie edytora.

POMOC ON-LINE
       Aby rozpocząć napisz ":help" w vimie.  Aby uzyskać pomoc dotyczącą
       konkretnego tematu, napisz ":help temat".  Na przykład: ":help ZZ"
       wyświetla pomoc do polecenia "ZZ".  Używając klawiszy <Tab> i CTRL-D,
       można dokańczać tematy (":help cmdline-completion").  Tagi umożliwiają
       szybkie przenoszenie się z jednego miejsca w inne (rodzaj hyperlinków,
       zobacz ":help").  Pliki z dokumentacją również mogą być wyświetlane w ten
       sposób, na przykład ":help syntax.txt".

PLIKI
       /usr/share/vim/vim63/doc/*.txt
                      Dokumentacja vima Użyj ":help doc-file-list", żeby
                      przejrzeć całą listę plików.

       /usr/share/vim/vim63/doc/tags
                      Plik z tagami używany do wyszukiwania informacji w plikach
                      z dokumentacją.

       /usr/share/vim/vim63/syntax/syntax.vim
                      Systemowe polecenia inicjujące obsługę składni.

       /usr/share/vim/vim63/syntax/*.vim
                      Pliki ze składnią różnych języków.

       /usr/share/vim/vimrc
                      Systemowy plik z poleceniami inicjującymi.  vima.

       /usr/share/vim/gvimrc
                      Systemowy plik z poleceniami inicjującymi gvima.

       /usr/share/vim/vim63/optwin.vim
                      Skrypt używany przez polecenie ":options", ładny sposób na
                      przejrzenie i ustawienie opcji.

       /usr/share/vim/vim63/menu.vim
                      Polecenia inicjującymi menu programu gvim.

       /usr/share/vim/vim63/bugreport.vim
                      Skrypt do generowania zgłoszenia o błędzie. Zobacz ":help
                      bugs".

       /usr/share/vim/vim63/filetype.vim
                      Skrypt służący do wykrywania typu pliku na podstawie jego
                      nazwy. Patrz ":help 'filetype'".

       /usr/share/vim/vim63/scripts.vim
                      Skrypt służący do wykrywania typu pliku na podstawie jego
                      zawartości. Patrz ":help 'filetype'".

       /usr/share/vim/vim63/*.ps
                      Pliki używane do drukowania postscriptowego.

       Najświeższych informacji szukaj na stronie domowej vima:
       <URL:http://www.vim.org/>

ZOBACZ TAKŻE
       vimtutor(1)

AUTOR
       Większość vima została napisana przez Brama Moolenaara, jednakże z dużą
       pomocą innych ludzi.  Zobacz ":help credits" w edytorze vim.
       vim jest oparty na Stevie, nad którym pracowali: Tim Thompson, Tony
       Andrews i G.R. (Fred) Walter.  Aczkolwiek pozostały tylko niewielkie
       ilości oryginalnego kodu.

BŁĘDY
       Prawdopodobnie są.  ":help todo" wyświetla listę znanych problemów.

       Zauważ, że duża liczba rzeczy, które mogłyby być uważane za błędy, jest w
       rzeczywistości spowodowana zbyt wierną reprodukcją zachowania edytora vi.
       I jeżeli uważasz, że inne rzeczy są błędami "ponieważ vi robi to
       inaczej", powinieneś dokładniej poczytać plik vi_diff.txt (:help vi_diff
       podczas pracy z vimem).  Zobacz także na opcje 'compatible' oraz
       'cpoptions'.



                                 22 lutego 2002                           VIM(1)